Ouder op Agora

Afgelopen maart meldden de eerste leerlingen zich aan voor Bredagora. Daar zaten groepachters tussen, maar ook leerlingen die al op een andere middelbare school zitten. Ik herken die zoektocht: het moment waarop je merkt dat het 'reguliere' onderwijs niet bij je past en je op zoek gaat naar een alternatief. Daarom ben ik benieuwd hoe mijn moeder mijn overstap naar Agora-onderwijs destijds heeft ervaren.

De eerste twee jaar ging ik naar de middelbare school in ons dorp, zoals eigenlijk iedereen deed. Maar in de eerste maanden merkte ik al dat dit geen match was. Mede door mijn dyslexie was ik veel tijd kwijt aan bijles en eindeloos woordjes leren. Langzaam verloor ik het plezier in leren. Er werd enkel gefocust op wat ik niet kon. Ik had het gevoel dat ik het grootste gedeelte van mn dag bezig was met iets wat telkens weer mislukte, niet echt bevorderlijk voor mijn zelfvertrouwen.

"Wanneer was het voor jou duidelijk dat er iets moest veranderen?" vraag ik terwijl ik de gember door mijn glas roer. "Jouw motivatie was weg," zegt ze beslist. "Je haalde de ene na de andere onvoldoende, dus na de zomer had je sowieso naar een ander niveau gemoeten. Maar in wezen ben je juist een nieuwsgierig en leergierig kind. Deze manier van onderwijs paste gewoon niet bij jou. En ik had niet het gevoel dat daar verandering in zou komen. Dan zijn vijf jaar havo ineens heel lang en zwaar. Ik wilde niet dat jouw vrolijkheid er ook onder ging leiden."

Een alternatief vinden bleek nog best een puzzel. Mijn moeder bezocht verschillende scholen in de regio. Niekée in Roermond was de eerste school waar ze twee jaar eerder met Agora-onderwijs waren gestart. Er was toen nog weinig bekend over deze vorm van onderwijs, dus ook mijn moeder had twijfels. Bijvoorbeeld over het eindexamen. "Daar heb ik echt vragen over gesteld," vertelt ze. "De coaches zeiden toen dat op een reguliere school eigenlijk niemand bezig is met dat eindexamen, pas wanneer er een vakkenpakket moet worden gekozen. Op Agora ben je daar al vanaf het begin bezig."

Ik kijk haar fronsend aan. "Maar op andere scholen word je toch ook vanaf dag één voorbereid op het eindexamen?" Ze schudt haar hoofd. "Docenten zijn daar natuurlijk mee bezig, maar leerlingen niet bewust. Op Agora leer je verantwoordelijkheid nemen voor je eigen ontwikkeling. Je leert nadenken over wat je wilt, wat je nodig hebt en welke stappen daarbij horen. Uiteindelijk heb je dat diploma nodig om verder te kunnen, jullie waren je daar veel bewuster van, dat die stap erbij hoort. Op andere scholen is het echt een 'moetje'."

Ik glimlach, ze vertelt het met veel vertrouwen. Haar overtuiging heeft misschien wel een (kleine) rol gespeeld in het feit dat alle kinderen van mijn neven en nichten inmiddels ook op een Agora-school zitten. Ik vraag haar ernaar: "Wat maakt dat jij als ouder zo tevreden was over dit type onderwijs?" "Ik kreeg weer een blijer kind thuis," antwoordt ze direct. "Agora gaf hoop, en die hoop kwam ook uit. Door gepersonaliseerd leren kon jij je energie weer steken in de dingen waar je goed in was. Agora heeft ervoor gezorgd dat je stevig in je schoenen staat. Als je op je eerste school was gebleven, had dat proces waarschijnlijk nog jaren geduurd. Je hebt de ruimte gekregen om je veilig te ontwikkelen, zowel cognitief als sociaal-emotioneel. Zo'n vaardigheid als reflecteren heeft jou inmiddels in je werk en opleiding zoveel gebracht, maar die basis ligt naast je opvoeding ook echt bij Agora."

"Laatste vraag," zeg ik. "Daarna mag je weer verder in je voedselbos. Heb je tips voor nieuwe Agora-ouders?" "Uiteindelijk valt het allemaal wel mee. Ik denk dat mensen om mij heen vanuit onwetendheid soms meer zorgen hadden. Zeker omdat Agora pas net bestond. Inmiddels heeft het zichzelf echt bewezen. Ook dat examentraject, dat komt echt goed. Ik zou vooral zeggen: durf het los te laten. Je kan niet zien op Magister of je kind een voldoende heeft gehaald voor Frans, en dat is juist het mooie. Misschien lijken de eerste weken een chaos, geef je kind de tijd om een plekje te vinden."