Labels op Agora
Kiki Engels
20 feb 2026
“Maar zitten daar dan niet enkel kinderen met leerstoornissen?” Naast vragen over het examen staat deze steevast op nummer twee als ik presentaties over Agora geef. Laat ik meteen voorop stellen dat ik en Bredagora de verschillende manieren waarop mensen denken niet als ‘stoornis’ zie; dat is iets wat Agora mij heeft geleerd. Toch is het een zorg die ouders vaak hebben. Logisch, want je wilt het beste voor je kind: de juiste begeleiding bij bijvoorbeeld dyslexie, autisme en hoogbegaafdheid, maar zonder dat een label allesbepalend wordt.
Maar wat mensen vaak niet weten, is dat labels op Agora nauwelijks zichtbaar zijn in de praktijk. Niet omdat ze worden ontkend, maar omdat ze niet centraal staan. De focus ligt op wat iemand nodig heeft om tot leren te komen. Daardoor merken leerlingen onderling nauwelijks wie welke labels heeft — ze weten het simpelweg niet. Iedereen krijgt de aandacht en begeleiding die passend is, zonder dat dit wordt uitvergroot of benoemd.
Ik kreeg op jonge leeftijd al mijn diagnoses. In groep 4 was het duidelijk en werden zowel dyslexie als hoogbegaafdheid geconstateerd. Neurodivergent it is. Daarmee startten ook gelijk de remedial teaching, huiswerkbegeleiding en bijlessen. Ook op de middelbare school ging dit verder, totdat ik in mijn derde leerjaar de overstap naar Agora Roermond maakte. Een wereld ging voor me open. Ik was gewend dat ik vooral te horen kreeg wat ik niet kon, dat ik harder moest werken aan bijvoorbeeld Frans, Nederlands en wiskunde. Op Agora was er ruimte om alles op mijn eigen manier, tempo en niveau te doen. Hierdoor kreeg ik weer plezier in leren. Op Agora leer je op een manier die bij jou past. Is dat uit een boek? Helemaal prima. Ga je stage lopen? Ook goed. Wil je aan de slag in een van onze werkplaatsen? Ga je gang! In de praktijk gebruik je elke keer weer een andere leerstrategie — jij kiest.
Doordat je niet hoeft te passen in een vast keurslijf, verdwijnen labels naar de achtergrond. Ik heb tijdens mijn tijd op Agora vier jaar lang geen last gehad van mijn dyslexie. Integendeel: mijn coach moedigde me aan om te onderzoeken wat juist de krachten van mijn dyslexie zijn. Uiteindelijk leerde ik dat dyslexie simpelweg een manier van denken is, geen stoornis of rugzakje. En eentje waar ik trots op ben! Ik ontdekte dat mijn oplossingsgerichtheid en creativiteit gouden eigenschappen waren binnen de challenges. Tegelijkertijd kreeg ik alle ruimte om te werken aan dingen die ik lastig vond, zoals plannen, een veelvoorkomende uitdaging bij dyslexie.
Conclusie: iedereen krijgt de ruimte om te leren op diens manier. Of je nu elk uur een rondje door de gang rent, beter werkt met een koptelefoon, de dag begint met een kop thee of het liefst op sloffen loopt — het mag er allemaal zijn. Label of niet.